Steiger mee, want we gaan naar zee boeiboorden schilderen. Geen vakantie, maar het voelt soms wel zo. Boeiboorden schilderen van een vakantiehuis dat straks weer vol in de verhuur gaat.
Het weer zat mee. Geen volle bak zon op het schilderwerk, beetje meedraaien met de gevel en je hebt het goed voor elkaar. Dat werkt gewoon lekkerder. En dat is fijn, want het gaat niet om een paar meter. Dit is zo’n 70 meter boeiboord, op hoogte. Dus geen laddertje, maar gewoon een kamersteiger en meters maken.
Rondom het huis lijkt alles in eerste instantie strak. Maar aan de zonkant zie je wat weer, wind en zoute lucht doen. De laklaag is daar duidelijk aangetast. Kleine kringetjes, scheurtjes… vocht dat al een tijd naar binnen kruipt.
Met een mesje kom je er niet. Hout te zacht, op plekken zwart. Dus frezen tot je weer op gezond hout zit. Gelukkig viel het mee qua diepte en kon ik het netjes met een bolkopfrees oplossen. Het zijn alleen veel plekken, dus je moet keuzes maken. Alles kaal of plaatselijk herstellen. In dit geval zat de rest nog goed vast, dus gekozen voor uitfrezen en opbouwen met Repair Care Dryflex 4.
Ook de kitnaden aangepakt. Losgesneden en opnieuw bekeken, en ja hoor: aantasting bij de uiteinden. Komt vaak voor. Kopse kanten niet goed behandeld en het vocht trekt er zo in. Zie je vaak bij Dakkapellen. Goed in de primer en opnieuw kitten.
De vraag was nog of ik “even een laagje verf” kon zetten en de lopers van de vorige schilder kon laten zitten. Dat doe ik niet. Wat ik aflever moet gewoon kloppen. Dat kost misschien wat extra tijd, maar dat zie je terug.
En dat is ook precies waarom ik dit soort klussen graag doe. Je maakt lange dagen, pakt het werk serieus aan, maar staat ondertussen wel op een plek waar je ook van geniet. Even koffie met uitzicht, frisse lucht, ’s avonds nog een rondje lopen langs het water. Dat is voor mij de combinatie.
Mijn werk zit meestal rond Tilburg en Breda, maar dit soort uitstapjes pak ik er graag bij. Ook naar het buitenland.
Gewoon goed werk leveren en tegelijk iets van de omgeving meepakken.
Marcel Lokken