Bij ADC werd ik ingezet als interim trouble shooter. Ik kreeg een opdracht en ging daarmee aan de slag, meestal op plekken waar het vastliep of waar achterstanden waren ontstaan. Dat kon van alles zijn: van het verbouwen van een kantine tot het wegwerken van productieachterstanden bij Tony Chocolonely. Vaak zat de oplossing niet in harder werken, maar in slimmer organiseren. Processen verbeteren, mensen op de juiste plek zetten en zorgen dat het weer loopt. Ik had geen vaste functie, maar keek wat er nodig was en regelde dat. In die rol bewoog ik makkelijk tussen de werkvloer en de directie, en juist daar is de titel ‘Trouble Shooter’ ontstaan.
Een van de grotere opdrachten bij ADC was een verhuizing die verder ging dan alleen spullen verplaatsen. Het ging om een fusie van Geffen naar Den Bosch, met alles wat daarbij komt kijken. Machines moesten worden voorbereid en overgezet, het nieuwe pand moest op tijd klaar zijn en het oude pand netjes worden opgeleverd. Alles onder een harde deadline. Naast het organiseren heb ik ook praktisch meegewerkt: machines laten verplaatsen, zelf op de heftruck gezeten en gezorgd dat alles op de juiste plek kwam te staan. Ook het organiseren van een veiling voor overtollige machines hoorde erbij — afronden en door.
Tegelijkertijd speelde er meer dan alleen techniek en planning. Het hele personeel ging mee in de verandering. Nieuwe werkplekken, andere rollen en een andere manier van samenwerken zorgen altijd voor spanning. Daar moest ook aandacht voor zijn. Ik kreeg de ruimte om aan te schuiven bij de directie en mee te denken op alle niveaus. Niet alleen uitvoeren, maar ook bijsturen waar nodig.
Samen met het team hebben we dit in drie intensieve maanden voor elkaar gekregen. Hard werken, snel schakelen en blijven vooruitkijken. Uiteindelijk stond alles, draaide het werk door en was de overgang gemaakt. De afsluiting maakte het rond: een kort woord van dank en een persoonlijke tekst. Voor mij zegt dat genoeg over hoe het traject is verlopen.
Reactie plaatsen
Reacties